Co drugi dzień zjadam taką porcję malin i jeszcze będę je długo jeść, bo owocują one do późnej jesieni. Potem zostaną ścięte do samej ziemi i dopiero na wiosnę znów wyrosną i będą mieć malinki, które owocują na jednorocznych pędach.
Niedaleko naszych malin mąż postawił coś w rodzaju pergoli, po której pną się winogrona zielone i czarne. W tym roku są niezwykle słodkie z powodu upałów.
Jesienią mamy jeszcze dużo aronii, ale to już domena męża, który zajmuje się jej rozdawaniem i przetwarzaniem, przeważnie na wino. Ja do tego nie przykładam ręki, bo jestem zagorzałą abstynentką, a poza tym denerwuje mnie zajmowanie przez męża kuchni i rozstawianie butli, słoików i słoiczków. Ledwo skończyło bulgotać wino z czerwonej porzeczki, a już od wczoraj fermentuje to z aronii.
Kwiaty, niestety, już kończą swój żywot i trzeba usuwać te jednoroczne, a wsadzać wysuszone cebulki tulipanów, ewentualnie dokupować nowe. Czeka nas jeszcze kwitnienie chryzantemek i ziomowitu. Za kilka dni zacznie się astronomiczna jesień, za którą wcale nie tęsknię.
Jedynie można się pocieszyć tawułką, która przechodzi do nas od pani Toli. to zdjęcie robił mąż i wcale nie zauważył, że znajduje się tam motylek. Dopiero, gdy wgrałam fotki do komputera, zobaczyłam go.
Za tawułką pani Tola ma rozpięte na ramie kiwi, na które mówi "kiwaczek". Jednak owoce są malutkie i bardzo kwaśne.
Nazwa wrzesień pochodzi od kwitnących wrzosów, na naszej działce jest tylko jeden, ale za to biały.
Często na działkę zagląda mama- Szaraczka, która jeszcze do tej pory nie pokazała nam swoich maluszków. Mam nadzieję, że razem z nimi przeżyje zimę, bo na pewno mój mąż będzie ją dokarmiał.
Najadła się do syta i teraz wygrzewa się na ciepłych płytkach. Możliwe, że jeszcze nie chce jej się iść do swoich dzieciątek.
