niedziela, 29 stycznia 2017

21 stycznia Narodowy Dzień Tulipanów

   Gdy pisałam poprzedni post, nie wiedziałam, że 21 stycznia Holandia obchodzi  Narodowy Dzień Tulipanów. W tym czasie w Polsce nawet nie myślimy o tych przepięknych kwiatach, bo w najlepsze trwa zima.
Poniższe zdjęcie było robione 23 stycznia.



   Dwa dni wcześniej  w Holandii rozpoczął się sezon na tulipany, który potrwa do końca kwietnia, gdy u nas tulipany dopiero zaczną kwitnąć.
   Na głównym placu w Amsterdamie hodowcy wystawili około 200 tysięcy tulipanów, a co najważniejsze, każdy  mógł tam wejść i zrywać za darmo.
   Często na kanale Domo+ oglądam angielskie ogrody i pracę wielbicieli kwiatów, którzy zachęcają Anglików do hodowli nieco zapomnianych tulipanów. Rozdają za darmo cebulki kwiatów lub tulipany w doniczkach. Może i u nas kiedyś tak będzie.
   Tymczasem nasze tulipany spokojnie sobie śpią pod śniegiem i chyba dopiero pod koniec marca zaczną wychylać się z ziemi. Dopiero w maju zacznę się nimi cieszyć i nikomu nie pozwolę zerwać żadnego kwiatka.
   Przypominam nasze tulipany z ostatnich trzech lat.
























   Jest bardzo dużo odmian tych pięknych kwiatów, różnią się nie tylko kolorami, ale też pokrojem płatków i wysokością.
   Mam nadzieję, że  ten post spodoba się wielbicielom tulipanów, bo na pewno już są znudzeni bielą i szarością.

OBY DO MAJA!

sobota, 21 stycznia 2017

A u mnie śnieg

   Już nie pamiętam, jaki to był dzień, gdy rano tradycyjnie spojrzałam przez okno i zobaczyłam moje miasto w nieskazitelnej bieli. Właśnie taką biel lubię, bo jeszcze nikt jej nie zabrudził. Czułam się, jakbym mieszkała na wsi.


Najpiękniejsze były drzewa pokryte białym puchem, który okrywał gałęzie, dopóki nie przyszedł wiatr i nie poniósł śniegu  hen daleko.



   Trzeba było wybrać się na działkę, aby nakarmić koty. Oczywiście pojechał mąż, który zostawił samochód przed tą górką, bo za nią jest bardzo ostry i śliski  zakręt.


Zanim dotarł do altany, już czekało na niego stadko głodnych kotów. Na szczęście na tarasie nie było śniegu i natychmiast można było nasypać jedzenie do miseczek. Koty jadły, a mąż odgarniał śnieg sprzed altany.


Jak widać, śniegu było sporo. Gdy koty się najadły, jeden z nich pozwolił się sfotografować.


Nie mam pojęcia, gdzie podziały się małe kotki, możliwe, że jacyś wielbiciele kotów zabrali je do domów.

  A oto, jak wygląda działka w zimowej szacie. 


To ujęcie najbardziej mi się podoba, a to ze względu na wysoki iglak, który wygląda jak bożonarodzeniowa choinka.

 

Temu iglakowi też nie można ująć urody. 

   Już od kilku dni nie pada śnieg i zrobiło się brzydko. Temperaturę mamy dziś dodatnią, a dzień jest dłuższy o 48 minut. Już bliżej do wiosny i przebiśniegów.

sobota, 31 grudnia 2016

Nie docenimy wiosny, jeśli nie przeżyjemy zimy

   Już nie pamiętam, gdzie usłyszałam tę mądrą myśl, którą zawarłam w tytule posta. Można ją interpretować w dwojaki sposób, ale ja potraktuję ją najprościej: muszę przeżyć zimę, jeśli chcę zobaczyć zieleń, kwiaty i błękit nieba.
   Zawsze afiszuję się tym, że nie lubię zimy. Może gdybym mieszkała na wsi, cieszyłabym się z białego puchu i ośnieżonych drzew, ale mieszkam w mieście i trudno jest poruszać się samochodem, bo najpierw trzeba go wykopać ze śniegu, potem ślizgać się po nieposypanych piaskiem uliczkach osiedlowych.
   Na razie na zachodzie Polski nie było śniegu, więc nie powinnam narzekać. Na szczęście dzień już się wydłuża, jest już o  sześć minut dłuższy od najkrótszego i to bardzo mnie cieszy.
   Mąż dwa- trzy razy w tygodniu jeździ karmić koty, bo chyba bez jego pomocy biedactwa nie przeżyłyby zimy. Każdą wizytę u kotów dokumentuje na zdjęciach. To są zdjęcia wczorajsze:



   Kiedyś mąż sfotografował koty tuż przed nocą, szkoda mi biedaków, bo muszą znaleźć altanę, gdzie nie ma problemu ze schowaniem się na ciepłym strychu.




   Jedynym kolorowym elementem na działce jest irga z czerwonymi owocami, która oplotła kamień.


   A tak nasza działka wyglądała wczoraj, zmarznięta i oszroniona.





   Może działka by wyglądała ciekawiej, gdyby była zaśnieżona, ale kotom lepiej bez śniegu.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO W NOWYM ROKU.

sobota, 12 listopada 2016

Mnie tam nie było

   Szukając w folderach ze zdjęciami, aby coś od czasu do czasu zamieścić na blogu, wynalazłam ciekawe zdjęcia z Turcji, na których nie ma syna. Uznałam, że tylko takie mogę pokazać, bo nie wierzę, aby syn pozwolił mi pokazać siebie.
   Hotel, w którym przebywał we wrześniu, znajduje się w pobliżu Antalyi i jest luksusowy, choć pobyt w nim wcale nie jest drogi. Nawet syn się zastanawiał, jak może właścicielowi się opłacać, ale widocznie są na to jakieś sposoby.




Urzekł mnie sufit z ciekawymi żyrandolami.  Zresztą wystrój hotelu jest rewelacyjny, ale nie mogę pokazać wszelkich stolików, otoman, fotelików, bo zawsze ktoś na nich siedzi. Wystarczy obejrzeć jeden z tureckich seriali, aby mieć wyobrażenie o przesadnym luksusie tego hotelu.


Zdjęć takich stołów i bufetów z przysmakami  mam bardzo dużo, bo od kiedy zaczęłam oglądać "Wspaniałe stulecie", niezwykle interesują mnie tureckie potrawy.


Tak ozdobione jest jedno z wejść do hotelu.


Bardzo zaciekawił mnie domek dla kotów. Z boku jest skarbonka na datki, aby za nie kupować jedzenie.


Kilka kilometrów od hotelu można zwiedzać starożytne ruiny. 

Na koniec prezent, jaki przywiózł mi syn; jest to lokum, o które prosiłam, bo chciałam się przekonać, czy naprawdę jest takie słodkie, jak się mówi o tureckich słodyczach. Jedno opakowanie otworzyłam zaraz po przyjeździe syna, drugie czeka na swoją kolej. Rozczarowałam się, bo są to zwykłe niewielkie galaretki obsypane cukrem i wcale nie są nazbyt słodkie. Na dodatek jest w nich mało orzechów, choć na zdjęciu z opakowania wydaje się, że jest ich zatrzęsienie.


   Chyba przedwczoraj spadł w moim mieście pierwszy śnieg, ale że za nim wcale nie tęsknię, więc go nie sfotografowałam, za to już od dłuższego czasu czekają zdjęcia ulicy, którą widzę z balkonu. Pobocze ulicy jest obrośnięte dębami, które w październiku pięknie się przebarwiają.



   Jak widać, mieszkam przy dwóch ulicach i czasami trudno mi to wytłumaczyć. Ta ulica z dębami prowadzi do granicy niemieckiej, przy tej drugiej stoi mój wieżowiec.