Teraz po tym lotnisku, które naprawdę powstało w czasach, gdy te tereny należały do Niemiec, pozostały tylko ruiny. Zachowały się jedynie hangary, ale niektóre z nich wykupiono i zrobiono w nich magazyny. Brakuje długiego pasa startowego, bo nadwyrężył go ząb czasu, zrujnowana jest też wieża kontroli lotów.
Po opuszczeniu lotniska syn spytał, czy widzieliśmy spalony dąb Chrobry, który miał 750 lat. Jako że tego też nie widzieliśmy, odbił w lewo od głównej drogi i po dziesięciu kilometrach zatrzymał się na parkingu niedaleko tegoż wiekowego dębu. Jak było napisane na tablicy informacyjnej, dąb przeżył powstania i dwie wojny, ale nie udało mu się przeżyć ludzkiego wandalizmu.
18 listopada 2014 roku trzynaście jednostek straży pożarnej gasiło go przez 30 godzin. Na szczęście widać, że na czubku dębu z jednej strony są liście, więc możliwe, że dąb przeżył.
To nie pierwszy dąb, który został podpalony przez jakiegoś głupca. W listopadzie 2010 roku doszczętnie spłonął 600- letni dąb Napoleon, skarb klasy europejskiej. Czyżby w moim województwie mieszkali jacyś obłąkańcy?
Po odwiedzeniu grobów moich rodziców i siostry, zajechaliśmy do rodzinnej wsi i zaczęliśmy z synem dyskusję na temat naszego pięknego dworca kolejowego, a dokładnie, czy w lesie za stacją była nastawnia, czy parowozownia, której już nie ma. Syn oczywiście musiał zobaczyć, kto z nas miał rację, więc podjechaliśmy przed dworzec, jednak w niczym nie przypomina on tego, który pamiętam sprzed lat. Tradycyjnie ja miałam rację.
Z tej strony nie widać nastawni, ale za to widać mnie na peronie, który jest niezwykle nowoczesny, jednak mi się nie podoba.
Już dawno miałam w mojej wsi sfotografować pierwszą pocztę, o czym świadczy trąbka pocztowa na bocznej ścianie. Ta druga poczta do tej pory stoi naprzeciwko mego domu rodzinnego.
W tym pokaźnym budynku przed wojną była też dyrekcja wspaniałej cegielni, po której już żaden ślad nie pozostał. Po wojnie budynek odremontowano i zamieszkali w nim repatrianci z Kazachstanu.
Kilka metrów dalej stoi niezwykle kolorowy domek, zawsze zadziwiał mnie okrągły element umieszczony na środku. Podejrzewam, że do budowy tego domku wykorzystano cegły wykonane na miejscu.
W kole pod dachem widnieje ekierka, cyrkiel, kątomierz, pędzel i ołówek. Możliwe, że mieszkał tam jakiś architekt lub malarz. Nigdy już się tego nie dowiem.
Tak w pełnej krasie wygląda ten niezwykły domek.
W ten sposób dzięki podróżniczej pasji naszego syna mogliśmy odbyć wycieczkę, która była dość smutna, bo pokazywała to, co już przeminęło. Jedynie się łudzę, że biedny dąb Chrobry dalej będzie cieszył oczy turystów.
